BEHÇET'E

Mazbut çocuktu Behçet...

Âvâzesi olmayan;

Haliç müzmin prangasıydı...

Kız kulesinde hülyâya;

Salacakta deryaya dalardı...

Hürriyete esir idi;

Milliyete meftûn...

Her hülyânın ardından;

Güneşin batışıyla doğardı...

Vehmetmezdi kimseden;

Kendinden ettiği kadar...

Çokluğun içinde yek,

Yekliğin içinde çok...

Beyazın içinde siyah;

Siyahın içinde katran karası...

Yanan ateşin içinde volkan

Volkanın içinde cehennem...

Ruhuna el sürdürmezdi 

Hele onmaz gururuna...

Bir lâhza esir olmadan zamana

Yaşamak istedi garip münzevi

Tabiatı pek huysuzdu

Yoktu başını sokacak bir evi...

Oğlum Behçet sen kâl-u belâdan gelen

Nasıl bir belasın cemiyetin başına gelen...

Sen ki küfredersen asrın o soysuz yüzüne

Kim inanır senin o muteber sözüne!

Ruhunda ki o ağır cefa olmuşken hasletin

Tez vakitte yok et bitsin gayrı onmaz hasretin!